DK Forum

gönderen **Guest** » Prş Şub 04, 2010 1:27 am

sorunlu bir ailenin ortanca çocuğuyum..
annem le babam birbirlerini severek evlenmişler . kendimi bildiğimden bu yana hep tartıştılar..kavga ettiler.. hala da öyle.. birinden tarafa olsam diğeri kızıyor.. küsüyor.. taraf olmasam haksızken haklı çıkıyor babam.. ikisine de kıyamıyorum.. hayatımın en eksik tarafı anne baba sevgisi.. bu yüzden yenik başladım hayata.. yeter yapmayın demeye gücüm yok.. duyarsız da kalamıyorum.. araf ta kalmak nedir bilen varsa anlatsın lütfen.. çünkü ben orada kaldım..ve çok yoruldum.. düşün_ü_yorum.. kırmamak için hala yanlışlara susarak benmi onları daha fazla seviyorum.. ??? günbegün suskunlaşan ailemizi ve bizi sindirerek onlarmı?

gönderen **umutluu** » Prş Şub 04, 2010 2:10 am

Benim ailemde öyle cocuklugumdan bu yana kavgalar kavgalar hani eskiden olsa korkardım kavgalardan cocuklugumda.ama yaşım ilerledıkçe hiç ilgenlenmez oldum belki diyorum yaşları ilerledikçe düzelir ama malasef aile içi sidete cocuk çok etkilenir.kim bilır benimde hayata karşı güvensızlım bu yüzdendir.aile cevre dost arkadaş hep kötü olan taraflar denk geldı karşıma

gönderen **Guest** » Prş Şub 04, 2010 5:01 pm

Yazdıklarını okuduğumda bir an için geçmişim gözümde canlandı.
Sanki yaşadıklarımı tekrar yaşıyormuşum gibi geldi bana.
Ne denli zor zamanlar geçirdiğimi sanırım bir ben bir de allah biliyordur.
Anlaybilmek için yaşamak gerekiyor.
Annem Babam çocukluk yıllarımda kendi arasında büyük bir harbe giriştiler.Zaman zaman bu öyle bir kızışıyordu ki kelimelerle tarif edemeyeceğim bir şiddete ulaşıyordu.
Onlar bize ne denli zarar verdiklerinin farkında olmadan kavgalarına devam ederken, çok iyi hatırlıyorum, ben geceleri gözümü kapatıp uyuyamaz hale gelmiştim.
Çok korkuyordum...
Ya uyandığımda annem veya babamı bulamazsam.
Çocukluğum bunun gibi korkularla geçti.Çok zor bir dönemdi ama allaha şükür ki geçti.
Çocuklarını kavgada hakem yapma merakı benimkilerde de vardı.
Bu öyle acı bi durum ki.
Bir süre haklı olanın tarafını tutmak zorunda olduğumu düşündüm ama bunun bir çözüm olmadığını gördüm çünkü senin de söylediğin gibi bu sefer haksız taraf inciniyordu.Ben de her ikisini de haksız ilan etmeyi seçtim.Her ikisinin de hatalı olduğu yönleri bulup uygun dille onlara gösterdim.
Zamanla duruldular , sakineştiler.
Şimdi zaman zaman tartışmalar yeniden alevlense de elimden geldiğince müdahale ederek yatıştırabiliyorum. Hatalarını görebiliyorlar en azından.

Bizimle paylaştığın için teşekkür ederim Esra

gönderen **tigerEye** » Prş Şub 04, 2010 6:31 pm

15 yaşındaydım Annem ve Babam ayrılırken mahkemeye gitmedim taraf tutamazdım
üstelik yurt dışındaydık Boşandılar ve akraba desteğide yoktu. . Babam beni evlatlıktan red etmişti sokağa attı. Ben bu krizi hasarsız atlatabilseydim yazmayı çok isterdim ama ben başaramadım. bildiğim şey Ana gibi yar olmaz.

gönderen **vefa** » Prş Şub 04, 2010 8:16 pm

Bu tür gerçekleri ortaya cesurca koyan paylaşımlar hem yazan hem okuyan için çok kıymetliler.
Forumların en temel işlevi de bu zaten.
Acılar ve sıkıntılar paylaşıldıkça dağılır, azalırken... Güzellik, mutluluk ve bilgiler paylaşıldıkça çoğalıyor.

Sağ olun arkadaşlar.

gönderen **ALDANAN** » Sal Şub 09, 2010 9:50 pm

Hayat hep bal borek degıldır zaten olsa herkes yakısıklı olsa guzel olsa mukemmel olsa hatasız olsa hayatta mucadelenın degerı ve dunyanın yaşamanın ne kadar degerlı oldugu anlaşılmaz buna en guzel ornek testere filmi dır
bence kım daha cok sevdıgı degıl kımın senı ne kadar onemsedıgı deger verdıgıdır annemı babamı derken bence 2 sıde degıl bence once ınsan kendınle barısık olup kendını sevmelısın babam benı redettı dıye ınan psıkolojık sıkıntıya sokmam kendımı o kısı aslında cocugunu başkalarına baktırıp nasıl olsa gun gelır benı bulur bende hazır bır evlat bulurum karsımda dıye dusunerek cocuguna nafaka vermemek ıcın redetmıstır.
annelerde var cocugunu sokaga atan cop kutusuna bırakan bence sevgı yok menfaat cıkar ılıskısı var evlılıklerde bayanlar paracı olmus erkeklerde aynı onun ıcın bu gıbı evlılıklerde yaşanması normaldır artık aldatmak normal bence herkes sotumlulugunu bılır ve guven olursa sevgıde zamanla olur evlenmek yuva kurmak ıcın evlılık olmamalı yaşlılıgı dusunerek ılerıyı gorerek ıyıce tanıdıktan sonra evlenmelı neyse onun ıcın anne baba sevgısı ayrımı yapılmamalı baba da cocugunu sever annede evlat sevgısı her ıkısı ıcınde aynıdır

gönderen **tigerEye** » Sal Şub 09, 2010 10:41 pm

"Ana gibi yar olmaz" atasözünü kullanmam tamamen kendi görüşüm bu benim için geçerli ve öyle kalacıktır. Anne,Baba Ayrımı yapmamak gerekir doğru fakat Ben ayrım yapmak zorunda kaldığım için yaptım 20 seneyi aşkın bir zaman önceydi. Bu konuda tecrübesi olmayanlar , psikolojisinin bozulmayacağını nasıl öngörebilirki? ben konuyu iyi anladım aslında soru: Anne'mi çok seviyor yoksa Baba'mı değil. Belki benim yorumum karışıklık yaratmıştır diye açıklık getirmek istedim.

gönderen **Guest** » Sal Şub 09, 2010 10:45 pm

teşşekür ederim tiger eye.. açıklaman beni memnun ett..

DK Forum

kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

Re: kim daha çok seviyor?

DK Forum

Kimler çevrimiçi